To był zwykły przypadek (2025)

Irańska rodzina wraca wieczorem do domu, kiedy samochód się psuje. W pobliskim warsztacie pracuje Vahid — mechanik, który z daleka przygląda się klientowi i rozpoznaje w nim komisarza policji, który kilka lat wcześniej torturował go podczas przesłuchań po antyrządowych protestach. Przypadkowe spotkanie odwraca role: kat i ofiara stają naprzeciwko siebie bez mundurów i urzędowych tytułów, w miejscu, gdzie przewaga nie jest już tak oczywista. Jafar Panahi — reżyser, który przez lata tworzył z aresztu domowego — buduje z tej prostej sytuacji coraz gęstszą, psychologicznie precyzyjną historię o władzy, strachu i odpowiedzialności. Złota Palma w Cannes 2025 i jeden z najostrzej naostrzonych filmów politycznych roku.