Pod powierzchnią (2020)

Ida i Tuva spotykają się przed Bożym Narodzeniem na norweskim wybrzeżu, by wrócić do rodzinnego zwyczaju zimowego nurkowania. Siostry znają wodę od dzieciństwa, lecz ich relacja nie jest już tak bliska jak dawniej. Spokojne zejście w głąb fiordu ma pomóc skrócić dystans. Kilkadziesiąt metrów niżej osuwisko skalne przygniata Tuvę do dna i odcina jej drogę powrotną. Ida wypływa po pomoc, przekonana, że wystarczy telefon i szybka akcja ratunkowa. Na brzegu odkrywa jednak, że spadające kamienie uszkodziły sprzęt, samochód oraz łączność, a najbliższe zabudowania są daleko. Zapas powietrza uwięzionej siostry kurczy się z każdą minutą. Ida musi sama przenieść ciężkie butle, odnaleźć narzędzia i wielokrotnie schodzić w lodowatą wodę, choć stres utrudnia jej podejmowanie rozsądnych decyzji. Każda próba uwolnienia Tuvy rodzi nowy problem: zgubiony element wyposażenia, zmęczenie, uraz albo brak czasu na bezpieczne wynurzenie. Osamotniona kobieta korzysta z wiedzy, którą zdobyły wspólnie, i walczy z narastającą paniką. Podczas kolejnych zejść siostrzana bliskość przestaje być wspomnieniem, a staje się jedyną siłą zdolną utrzymać obie kobiety przy życiu. Pamięć o dawnych nieporozumieniach wraca w chwilach, gdy przez przewód komunikacyjny mogą przekazać sobie tylko kilka słów. Ratunek zależy od opanowania, lecz także od zaufania wystawionego na najtrudniejszą próbę.