Linia życia (2025)

Operator nocnej linii interwencyjnej dla osób w kryzysie odbiera jedną z wielu rozmów — i natychmiast coś jest nie tak. Głos po drugiej stronie podaje jego własne imię. Zna szczegóły jego życia, które nie są publicznie dostępne, które nie powinny być nikomu znane, i które są tak precyzyjne, że nie mogą być przypadkowe. Rozmówca twierdzi, że jest nim — że dzwoni z miejsca lub czasu, którego operator nie potrafi pojąć, i że to, co ma do powiedzenia, jest ważniejsze niż jakakolwiek rozmowa, jaką kiedykolwiek przeprowadził. Thriller psychologiczny w reżyserii Ferasa Alfuqahy z Joshem Stewartem rozgrywa się niemal w całości przez telefon i w przestrzeni umysłu bohatera — między racjonalną próbą zdiagnozowania rozmówcy a narastającym poczuciem, że cokolwiek się tu dzieje, przekracza wszelkie kategorie, które są dostępne w szkoleniu operatorów kryzysowych. Klaustrofobiczny i oparty na jednym prostym, ale genialnym założeniu: co się dzieje, gdy terapeuta, który słucha innych, musi słuchać siebie — a to, co słyszy, jest niemożliwe do racjonalnego wytłumaczenia.