Backrooms. Bez wyjścia (2026)

Pod sklepem meblowym Clarka pojawiają się drzwi prowadzące do miejsca, którego nie powinno tam być. Za progiem rozciąga się pozbawiony końca układ żółtych korytarzy, pustych biur i pomieszczeń oświetlonych jednostajnym brzęczeniem jarzeniówek. Clark początkowo traktuje odkrycie jak zagadkę ukrytą pod budynkiem, lecz kolejne wejścia coraz mocniej odrywają go od codziennego życia. Pracownicy próbują dokumentować labirynt kamerami, pozostawiają znaczniki i sprawdzają, czy korytarze podlegają jakimkolwiek zasadom. Nagrania pokazują jednak przestrzeń zmieniającą układ oraz zjawiska, których nie da się wyjaśnić zwykłą architekturą. Gdy Clark znika, jego terapeutka Mary Kline zaczyna odtwarzać ostatnie tygodnie pacjenta. Odnajduje kasety, notatki i ślady prowadzące do tajemniczego przejścia. Wchodzi do Backrooms, wierząc, że nadal może wyprowadzić go na zewnątrz. Wewnątrz czas, pamięć i odległość przestają funkcjonować w przewidywalny sposób. Znajome pokoje pojawiają się w zniekształconych wersjach, a spotkane postacie mogą być odbiciami ludzi pozostających gdzieś indziej. Równocześnie instytut Async obserwuje anomalną przestrzeń i prowadzi własne eksperymenty. Poszukiwanie Clarka zmienia się w walkę o zachowanie tożsamości w miejscu, które potrafi kopiować wspomnienia, lęki oraz samych odwiedzających. Mary stopniowo odkrywa też, że wyjście może prowadzić nie do rzeczywistości, lecz do kolejnej wersji tego samego miejsca.