Ostatni dom (2026)

Zwyczajny poranek zmienia życie czteroosobowej rodziny w zamknięty eksperyment, kiedy wszystkie drzwi i okna ich domu zostają nagle zablokowane przez niewidzialną siłę. Riley i Jason nie potrafią skontaktować się ze światem ani ustalić, kto odpowiada za pułapkę. Szybko odkrywają, że podobny los spotkał sąsiadów, lecz świadomość cudzej obecności nie daje żadnej drogi ucieczki. Zapasy zaczynają się kurczyć, instalacje przestają być pewne, a każdy kolejny dzień wymaga nowych sposobów zdobywania wody, jedzenia i energii. Rodzice próbują zachować pozory normalności, ponieważ ich dzieci dorastają w przestrzeni ograniczonej do kilku pomieszczeń i podwórka, którego granic nie da się przekroczyć. Z czasem prowizoryczne rozwiązania stają się domowym systemem przetrwania, a rodzinne napięcia narastają równie szybko jak pytania o naturę zagrożenia. Nie wiadomo, czy odcięcie jest karą, katastrofą, czy częścią większego planu obejmującego całą okolicę. Po wielu miesiącach izolacji pojawia się sygnał sugerujący, że poza szczelną barierą nadal ktoś działa. Nadzieja na wydostanie się z pułapki miesza się wtedy z obawą, że otwarcie domu może sprowadzić do środka coś znacznie groźniejszego niż głód i samotność. Każda próba przebicia ścian kończy się niepowodzeniem i zwiększa poczucie bezradności.