Jej piekło (2026)

Puste hotelowe korytarze, Tokio oglądane jak przez sen i bohaterka, która trafia w przestrzeń rządzoną bardziej logiką koszmaru niż zwykłej fabuły. Elle porusza się między ludźmi, wspomnieniami i obrazami, które nie chcą ułożyć się w prosty porządek. Gdzieś obok pojawia się amerykański żołnierz, podejmujący desperacką wyprawę po córkę wydartą piekłu, a wokół nich krążą postacie o imionach Hunter, Dominique, Hayashi, pani T i pani S. Nicolas Winding Refn wraca do kina pełnometrażowego po latach serialowych eksperymentów i buduje horror-thriller w tonacji neonowej, melancholijnej, dziwnie eleganckiej. Nie ma tu wygodnej mapy wydarzeń, którą można rozłożyć na kolanach i spokojnie odhaczać kolejne punkty. Są za to napięcie, poczucie uwięzienia, powracające widma przemocy oraz świat, w którym rzeczywistość płynnie przechodzi w halucynację, film w film, wspomnienie albo fantazję. Ten sen nie chce nikogo zabawić efektowną zagadką. Raczej powoli wciąga w prywatną mitologię straty, winy i obrazów, które wracają, choć nikt ich nie zapraszał. Sophie Thatcher, Charles Melton, Havana Rose Liu, Kristine Froseth, Diego Calva, Shioli Kutsuna, Aoi Yamada i Hidetoshi Nishijima wypełniają tę przestrzeń figurami niepewnymi, jakby każda z nich znała część tajemnicy, lecz żadna nie mogła jej wypowiedzieć do końca.