Nie martw się, kochanie (2022)

Codzienność Alice i Jacka wygląda jak reklama idealnego życia z lat pięćdziesiątych. Mieszkają w eleganckim domu pośrodku pustyni, uczestniczą w wystawnych przyjęciach i należą do starannie dobranej społeczności Victory. Mężczyźni każdego ranka jadą do tajnego zakładu należącego do projektu, natomiast ich żony zajmują się domami, zakupami i wspólnymi lekcjami baletu. Nikt nie pyta, czym dokładnie zajmuje się firma ani dlaczego obowiązuje zakaz opuszczania osiedla. Alice początkowo akceptuje te zasady, lecz seria drobnych pęknięć burzy poczucie bezpieczeństwa. Sąsiadka Margaret zachowuje się tak, jakby odkryła coś strasznego, samolot spada za wzgórzami, a w domu pojawiają się obrazy i dźwięki wymykające się logice. Próby uzyskania wyjaśnień spotykają się z uprzejmym lekceważeniem. Jack prosi żonę, by nie narażała ich pozycji, zaś charyzmatyczny Frank, twórca projektu, przedstawia posłuszeństwo jako warunek szczęścia. Im mocniej Alice sprawdza granice Victory, tym wyraźniej dostrzega, że perfekcyjna wspólnota została zbudowana na kontroli, sekretach i starannie podtrzymywanej iluzji. Poszukiwanie prawdy stawia ją przeciwko ludziom, którzy za wszelką cenę chcą zachować ustalony porządek. Otaczające ją kobiety reagują różnie: jedne bronią wygodnego układu, inne zdradzają oznaki zwątpienia, ale wszystkie wiedzą, że sprzeciw może mieć konsekwencje.