Jeździec bez głowy (1999)

Rok 1799 nie sprzyja metodom śledczym Ichaboda Crane’a. Nowojorski konstabl wierzy w oględziny, eksperymenty i dowody, podczas gdy jego przełożeni wolą rozwiązania znacznie bardziej tradycyjne. Wysyłają go więc do odległej osady odległej osady, gdzie ma wyjaśnić serię wyjątkowo brutalnych zabójstw. Wszystkie ofiary straciły głowy, a mieszkańcy nie mają wątpliwości, kto odpowiada za zbrodnie. Według miejscowej legendy po okolicznych lasach galopuje bezgłowy jeździec, poległy niegdyś heski najemnik, który wrócił z grobu. Crane traktuje tę opowieść jak przesąd i rozpoczyna dochodzenie wśród najważniejszych rodzin osady. Zatrzymuje się u zamożnego Baltusa Van Tassela, poznaje jego córkę Katrinę i stopniowo odkrywa, że ofiary łączy więcej, niż początkowo sądzono. Kolejne ślady prowadzą do dawnych testamentów, rodzinnych zależności i sekretów, o których mieszkańcy woleliby nie rozmawiać. Racjonalne podejście Crane’a zostaje wystawione na próbę, gdy dowody zaczynają wskazywać w stronę zjawisk trudnych do wyjaśnienia naukową metodą. Musi ustalić, czy legenda rzeczywiście ożyła, czy też ktoś wykorzystuje strach przed upiornym jeźdźcem, by ukryć własny plan i wybierać kolejne ofiary. Katrina pomaga mu poruszać się po miejscowych zależnościach, ale sama należy do rodziny znajdującej się w centrum wielu pytań, co dodatkowo komplikuje oddzielenie osobistych sympatii od policyjnych podejrzeń.