Droga (2009)

Po niewyjaśnionej katastrofie świat stracił większość roślin, zwierząt i infrastruktury, a dawne miasta zamieniły się w szare ruiny. Przez ten pusty krajobraz wędrują ojciec i kilkuletni syn. Nie znają pewnego celu poza jednym: dotrzeć na południe i do wybrzeża, zanim kolejna zima odbierze im szansę na przeżycie. Ich dobytek mieści się w wózku sklepowym, żywności jest coraz mniej, a jedyną bronią pozostaje pistolet z kilkoma nabojami. Największym zagrożeniem nie jest jednak zimno. Po drogach i opuszczonych osadach poruszają się uzbrojone grupy ludzi, dla których nie obowiązują już żadne dawne zasady. Ojciec uczy chłopca ostrożności, ukrywania śladów i natychmiastowej ucieczki, lecz jednocześnie próbuje przekonać go, że mimo wszystkiego warto pozostać jednym z „dobrych ludzi”. Syn częściej niż on chce pomagać napotkanym osobom i zadaje pytania, na które w zniszczonym świecie trudno znaleźć uczciwą odpowiedź. Wspomnienia matki wracają w momentach odpoczynku, przypominając o życiu sprzed wędrówki i decyzjach, które rozdzieliły rodzinę. Każdy znaleziony zapas daje kilka kolejnych dni, każde spotkanie może zakończyć podróż, a pogarszający się stan zdrowia ojca sprawia, że dotarcie do cieplejszych terenów staje się wyścigiem z czasem. Ojciec ukrywa przed dzieckiem część własnych obaw, bo wie, że chłopiec potrzebuje nadziei bardziej niż kolejnego opisu zagrożenia. Sam coraz częściej zastanawia się, czy kierunek marszu rzeczywiście prowadzi do bezpieczniejszego miejsca, czy jest jedynie ostatnim celem, który pozwala im wciąż iść naprzód.