Dom zły (2009)

Jesienią 1978 roku Edward Środoń wędruje przez prowincjonalną część południowej Polski i po zmroku trafia do gospodarstwa Zdzisława oraz Bożeny Dziabasów. Gospodarze proponują mu nocleg, a zwykła kolacja szybko zamienia się w długą, mocno zakrapianą biesiadę. Przy alkoholu pojawia się pomysł wspólnego interesu: produkcji bimbru i sprzedaży go żołnierzom stacjonującym w okolicy. Środoń ma pieniądze, Dziabas zna miejscowe realia, więc przypadkowe spotkanie zaczyna przypominać początek korzystnego układu. Noc nie rozwija się jednak zgodnie z tym planem. Cztery lata później, podczas stanu wojennego, milicja wraca do zrujnowanego gospodarstwa, aby przeprowadzić wizję lokalną dotyczącą tragicznych wydarzeń z tamtego wieczoru. Na miejsce zostaje przywieziony zakuty w kajdanki Środoń, a czynności prowadzi porucznik Mróz. Rekonstrukcja przeszłości miesza się z napięciami wewnątrz ekipy: alkoholem, wzajemną nieufnością, osobistymi konfliktami i presją ze strony przełożonych. Kolejne szczegóły nie układają się w prosty obraz winy, a wersje uczestników zaczynają rozmijać się z tym, co wynika z miejsca zdarzenia. Dwie płaszczyzny czasowe stopniowo odsłaniają relacje między bohaterami, mechanizmy działania ówczesnych instytucji oraz okoliczności, które doprowadziły do tragedii. Mróz próbuje prowadzić czynności rzeczowo, ale szybko odkrywa, że wynik śledztwa może być dla niektórych osób ważniejszy od samej prawdy. Im dłużej trwa wizja lokalna, tym wyraźniej widać, że przeszłość Środonia i bieżące interesy milicjantów tworzą jedną, coraz bardziej niebezpieczną układankę.