Zza grobu (2025)

Karsh jest zamożnym biznesmenem i wdowcem, który nie potrafi pogodzić się ze stratą żony i który zamiast szukać ukojenia poszedł w innym kierunku: opatentował i wprowadził na rynek technologię GraveTech — system specjalnych całunów wyposażonych w kamery, który pozwala żywym obserwować przez smartfony swoich bliskich po śmierci, w ich grobach, w czasie rzeczywistym. Dla Karsha to nie biznes — to jedyna forma kontaktu, która mu pozostała. Kiedy jednak grób jego żony zostaje zbezczeszczony i system GraveTech pada ofiarą włamania, Karsh wplątuje się w śledztwo, które prowadzi go przez warstwy teorii spiskowych, intymnych sekretów i pytań, na które nie ma gotowych odpowiedzi. David Cronenberg powraca z filmem, który jest jednocześnie osobistym rozrachunkiem z żałobą — reżyser stracił żonę przed rozpoczęciem produkcji — i chłodną, precyzyjną spekulacją na temat tego, co robimy z tęsknotą w erze technologicznego nadzoru. Z Vincentem Casselem, Diane Kruger i Guyem Pearce'em film eksploruje granicę między miłością a obsesją, między pamięcią a niemożnością puszczenia — w typowo cronenbergowskim stylu: z dystansem klinicysty i czułością kogoś, kto doskonale wie, o czym mówi.