Until Dawn (2025)

Rok po tym, jak jej siostra Melanie zaginęła bez śladu podczas wycieczki w odludne góry, Clover postanawia wrócić w to samo miejsce — tym razem z grupą przyjaciół, żeby znaleźć odpowiedzi, których policja nie była w stanie dostarczyć. W opuszczonym centrum turystycznym niedaleko miejsca, gdzie zaginęła Melanie, grupa natrafia na ślady, które nie pasują do żadnego racjonalnego wyjaśnienia. Zanim ktokolwiek zdąży podjąć decyzję o odwrocie, pojawia się morderca — i systematycznie eliminuje jednego po drugim. A potem Clover otwiera oczy i jest znowu ten sam wieczór. Wszyscy żyją. I wszystko zaczyna się od nowa. Pętla czasu nie jest ucieczką — jest pułapką z odliczaniem, bo szybko okazuje się, że liczba możliwych powtórzeń jest ograniczona i że każda następna noc, niezależnie od decyzji, zbliża grupę do momentu, z którego nie ma powrotu. Ekranizacja kultowej gry PlayStation z 2015 roku nie próbuje skopiować jej struktury, lecz bierze jej najsilniejszy pomysł — nieuchronność, wybory i czas jako zasób — i osadza go w własnej historii. Reżyser David F. Sandberg buduje horror nie na strachu przed konkretnym potworem, lecz na psychologicznym ciśnieniu powtarzającego się, coraz lepiej rozumianego koszmaru.