Tata (2025)

Michał jest kierowcą TIR-a, który samotnie wychowuje nastoletnią córkę Michalinę, zwaną przez wszystkich Miśką. Jego codzienność to długie godziny za kierownicą, samotność na trasie i wieczny wyścig z czasem — załadunek, rozładunek, kolejna noc w kabinie z dala od domu. Z córką nie ma łatwych relacji: Michał jest szorstki i zamknięty, noszący w sobie ciężar, o którym nie mówi wprost, choć Miśka doskonale czuje, że coś go gryzie od środka. Wszystko zmienia się, gdy oboje wpadają w wir wydarzeń, które zmuszają ich do wspólnej podróży na Ukrainę — kraj, który dla Michała oznacza coś zupełnie innego niż dla córki. Dla Lenki, bliskiej Miśce osoby, Ukraina to obraz ciepłego, bezpiecznego dzieciństwa, pełnego wspomnień domu. Dla Michała to miejsce, które wiąże się z przeszłością, od której przez lata uciekał. W drodze, zamknięci razem w kabinie tira, ojciec i córka nie mają już gdzie się chować przed sobą nawzajem. Rozmowy, które od dawna były odkładane na później, w końcu się toczą — nie zawsze łatwe, nie zawsze zakończone zgodą, ale szczere. Podróż zmusza Michała do konfrontacji z własną historią i do odpowiedzi na pytanie, czym tak naprawdę jest bycie ojcem — nie tylko na papierze, ale w codziennym życiu obok dziecka, które potrzebuje czegoś więcej niż tylko dachu nad głową.