Kandydaci śmierci (2026)

Na pustkowiu stoi dom, a w nim człowiek przyzwyczajony do patrzenia na cudze życie przez ekrany. Will nie wybiera wakacyjnych kierunków ani nowych pracowników do biura. Przesłuchuje dusze, które kandydują do narodzin. Każda ma kilka dni, by pokazać, czy zasługuje na miejsce w świecie żywych, choć sam egzaminator nosi w sobie więcej pęknięć, niż chciałby ujawnić. Po nagłej śmierci młodej skrzypaczki Amandy rozpoczyna się kolejny proces selekcji. Przychodzą kandydaci, pojawiają się pytania o cierpienie, wrażliwość, egoizm, odwagę i zdolność zachwytu. Kyo obserwuje Willa z boku, trochę jak pomocnik, trochę jak sumienie, które nie daje się uciszyć. Najbardziej niepokoi go Emma, bo zamiast rywalizować według ustalonych reguł, zaczyna podważać sam sens tego surowego rytuału. Każdy odrzucony dostaje jeszcze jedną namiastkę doświadczenia: plażę, rower, moment ciepła, coś małego i ogromnego naraz. Kameralna fantazja metafizyczna zamienia rozmowy w rodzaj sądu nad tym, co człowiek robi z otrzymanym czasem. Nie ma tu efektownego nieba ani piekła, są monitory, piasek, cisza i bardzo niewygodne pytanie: kto właściwie ma prawo oceniać, czyje życie będzie warte przeżycia. Im spokojniejsze są rozmowy, tym mocniej słychać w nich grozę decyzji, której nie da się później cofnąć ani wygodnie uzasadnić.