Pan Nikt kontra Putin (2025)

Pasza to nauczyciel w małym miasteczku na Uralu, człowiek lubiany przez uczniów i przywiązany do swojej szkoły tak bardzo, że jeszcze jako uczeń podjął decyzję, że kiedyś tu wróci i będzie uczył. Przez lata jego gabinet był miejscem, gdzie docierali ci, którzy nie pasowali do żadnego szkolnego schematu — punki, marzyciele, niepasujący do norm. Kiedy Rosja napadła na Ukrainę i szkoły szybko zamieniły się w przestrzenie państwowej propagandy, Pasza zaczął potajemnie filmować to, co widzi na co dzień: musztrę wojskową wśród dzieci, deklaracje lojalności nauczycieli recytowane jak modlitwa, strach maskowany milczeniem, coraz młodszych uczniów i ich ojców werbunek do armii. Film powstawał przez dwa lata — w ciszy, w obawie przed konsekwencjami, w każdej chwili z ryzykiem, że ktoś zobaczy kamerę i zapyta, co jest nagrywane i dlaczego. Pasza nie jest dysydentem z ideologicznym manifestem ani kimś, kto szuka sławy — jest jednym z tych, którzy postanowili nie udawać, że nic się nie dzieje, i zrobić jedyną rzecz, którą potrafią: udokumentować. Duńsko-czeski dokument nominowany do Oscara za najlepszy film międzynarodowy to portret człowieka, który mieszka w środku machiny i wie, że jeden człowiek może nie zatrzymać świata — ale może przynajmniej zaświadczyć, jak on wygląda.