Tańczący z wilkami (1990)

Porucznik John J. Dunbar zostaje bohaterem niemal przez przypadek, gdy podczas wojny secesyjnej jego desperacki czyn pomaga wojskom Unii przełamać impas na polu bitwy. W nagrodę może wybrać nowe miejsce służby i prosi o posterunek na zachodnim pograniczu, zanim cywilizacja całkowicie zmieni te tereny. Dociera do odległego Fortu Sedgwick, lecz zastaje go opuszczonego. Mimo braku załogi postanawia pozostać, prowadzi dziennik, porządkuje zabudowania i czeka na rozkazy, które nie nadchodzą. Samotność przerywają spotkania z wilkiem, którego nazywa Dwie Skarpety, oraz coraz częstsze kontakty z Lakotami mieszkającymi w okolicy. Pierwsza nieufność stopniowo ustępuje próbom porozumienia. Dunbar poznaje między innymi Kopiącego Ptaka i Uniesioną Pięść, białą kobietę wychowaną przez plemię, która pomaga w tłumaczeniu rozmów. Wspólne polowanie i codzienne wizyty pozwalają mu zobaczyć społeczność zupełnie inaczej niż przedstawiały ją wojskowe opowieści. Zaczyna uczyć się języka, obyczajów oraz zasad życia na prerii, a więź z Uniesioną Pięścią staje się coraz bliższa. Jednocześnie wie, że armia prędzej czy później dotrze do opuszczonego fortu. Powrót żołnierzy może zagrozić ludziom, których początkowo miał traktować jako potencjalnych wrogów. Z każdym tygodniem coraz mniej identyfikuje się z rolą samotnego przedstawiciela armii na pograniczu.