Nie patrz w dół (2022)

Becky i Hunter wspinają się na opuszczoną wieżę telewizyjną wznoszącą się wysoko ponad pustynią. Dla Hunter wyprawa jest kolejnym ekstremalnym wyzwaniem i materiałem dla obserwatorów w internecie. Becky zgadza się głównie dlatego, że po śmierci męża podczas wspinaczki nie potrafi wrócić do normalnego życia. Zdobycie konstrukcji ma pomóc jej zmierzyć się z lękiem, odzyskać pewność siebie i symbolicznie pożegnać Dana. Początek wejścia przebiega zgodnie z planem, choć zardzewiałe szczeble oraz silny wiatr przypominają, że wieża od dawna nie jest konserwowana. Gdy kobiety docierają na niewielką platformę na szczycie, drabina odrywa się od konstrukcji i spada na ziemię. Becky i Hunter zostają uwięzione ponad sześćset metrów nad pustkowiem. Telefony nie mają zasięgu, zapasy wody są ograniczone, a plecak z jedzeniem zawisł poza ich zasięgiem. Próby wezwania pomocy wymagają coraz bardziej ryzykownych pomysłów: zrzucania wiadomości, wykorzystania drona oraz zwrócenia uwagi ludzi widocznych w oddali. Upał, odwodnienie i zmęczenie stopniowo osłabiają bohaterki. W zamkniętej przestrzeni wychodzą też na jaw niewypowiedziane konflikty, które wystawiają ich przyjaźń na równie ciężką próbę jak walka o zejście z wieży. Przepaść pod stopami odbiera możliwość pomyłki, dlatego nawet pozornie prosty ruch po antenie wymaga planowania, zaufania i opanowania narastającej paniki.