Duchy w Wenecji (2023)

Powojenna Wenecja nie daje tu odpoczynku, choć Herkules Poirot bardzo by go sobie życzył. Detektyw zamknął za sobą dawne śledztwa, odgrodził się od natrętnych klientów i pozwala, by codzienność pilnował za niego ochroniarz Vitale Portfoglio. Spokój kończy się w Halloween, gdy Ariadna Oliver, pisarka kryminałów i stara znajoma, prosi go o udział w seansie spirytystycznym. Nie chodzi o wiarę w duchy, przeciwnie: trzeba zdemaskować Joyce Reynolds, medium zaproszone do pałacu Roweny Drake. Gospodyni wciąż nie potrafi pogodzić się ze śmiercią córki Alicii, a podmokłe, ciemne wnętrza dawnego domu aż proszą się o szepty, trzaski i podejrzenia. Poirot przychodzi jako racjonalista, człowiek porządku, ktoś przekonany, że każda sztuczka ma mechanizm, a każdy cud – ukryte ręce pomocników. Gdy podczas seansu pada sugestia morderstwa, a wkrótce potem dochodzi do śmierci jednej z obecnych osób, elegancka maskarada zmienia się w zamkniętą pułapkę. Między żałobą, strachem i starannie pielęgnowanymi kłamstwami detektyw musi sprawdzić nie tylko alibi gości, lecz także własną pewność, że świat da się zawsze wyjaśnić rozumem. Każdy z obecnych przynosi do pałacu własną wersję wydarzeń, własną stratę i własny interes. A gdy woda Wenecji odbija światło świec, nawet kłamstwo potrafi przez chwilę wyglądać jak objawienie.