Drugi akt (2024)

Florence jest przekonana, że David odwzajemnia jej uczucia i postanawia przedstawić go ojcu podczas obiadu w restauracji stojącej pośród niemal pustego krajobrazu. David w rzeczywistości szuka sposobu na zakończenie znajomości. Liczy, że jego przyjaciel Willy zainteresuje się Florence i przejmie rolę, której on nie chce odgrywać. Guillaume, ojciec kobiety, również nie zamierza biernie uczestniczyć w przygotowanym spotkaniu. Zanim cała czwórka dotrze do restauracji, rozmowy zaczynają wymykać się z ram pozornie prostej historii romantycznej. Bohaterowie przerywają sceny, komentują wypowiadane kwestie i ujawniają, że są aktorami pracującymi na planie filmu. Między kolejnymi ujęciami dyskutują o karierze, wizerunku, granicach dopuszczalnego języka oraz lęku przed zastąpieniem przez nowe technologie. David obawia się oskarżeń mogących zakończyć jego zawodową przyszłość, Guillaume otwarcie okazuje pogardę wobec projektu, a Florence próbuje utrzymać opowieść w ustalonym kierunku. Willy wykorzystuje zamieszanie do wygłaszania prowokacyjnych komentarzy, które wpływają zarówno na postać, jak i grającego ją człowieka. Nad realizacją czuwa system oparty na sztucznej inteligencji, gotowy reagować na każdy błąd obsady. W tle kelner Stéphane przygotowuje się do krótkiej sceny, traktując niewielką rolę jak najważniejszy moment życia. Obiad staje się więc planem wewnątrz planu, gdzie uczucia, ego i dialogi nieustannie zmieniają znaczenie.