Nocna suka (2024)

Kobieta rezygnuje z kariery artystycznej, żeby zająć się wychowaniem małego syna, podczas gdy jej mąż regularnie wyjeżdża w delegacje i wraca do domu tylko na weekendy. Codzienność na przedmieściu to nieustanny ciąg powtarzalnych czynności — karmienie, przewijanie, śpiewanie tych samych piosenek, chodzenie do tych samych parków i słuchanie tych samych rozmów z innymi matkami, których rytm życia wydaje jej się zupełnie obcy. Gdzieś pod powierzchnią spokojnej fasady coraz głośniej odzywa się coś, czego nie potrafi i nie chce nazywać. Kiedy zaczyna zauważać u siebie fizyczne zmiany — nowe owłosienie, zaostrzony słuch, zmieniony sposób reagowania na otoczenie — jej przekonanie, że powoli przemienia się w psa, staje się dla niej coraz trudniejsze do odrzucenia jako zwykłe przemęczenie. Surrealistyczny dramat w reżyserii Marielle Heller, oparty na powieści Rachel Yoder, traktuje metamorfozę dosłownie i metaforycznie jednocześnie, budując portret kobiety, która zgubiła siebie w roli matki i zaczyna szukać drogi powrotu do własnej tożsamości metodami, których nikt w grupie dla mam nie przewidywał.