Nie obiecujcie sobie zbyt wiele po końcu świata (2023)

Angela zaczyna kolejny dzień pracy jeszcze przed świtem i niemal natychmiast wpada w rytm niekończących się telefonów, korków oraz poleceń wydawanych przez przełożonych. Jako asystentka produkcji przemierza Bukareszt, nagrywając kandydatów do korporacyjnego filmu o bezpieczeństwie w miejscu pracy. Bohaterami materiału mają zostać osoby poszkodowane w wypadkach, lecz zleceniodawca oczekuje historii, która nie obciąży firmy odpowiedzialnością. Pomiędzy rozmowami Angela odbiera z lotniska Doris Goethe, przedstawicielkę zagranicznej korporacji, załatwia kolejne sprawy organizacyjne i próbuje zachować przytomność po wielu godzinach za kierownicą. Od zawodowej rutyny odcina się krótkimi nagraniami publikowanymi w mediach społecznościowych, gdzie pod cyfrową maską wciela się w wulgarną, prowokacyjną postać. Równolegle współczesny Bukareszt zostaje zestawiony z obrazami miasta sprzed kilku dekad, a codzienna trasa bohaterki odsłania zmiany społeczne, ekonomiczne i obyczajowe. Kiedy ekipa wybiera Ovidiu, sparaliżowanego pracownika fabryki, rozpoczynają się przygotowania do właściwego nagrania. Każde zdanie jego rodziny podlega kontroli, poprawkom i negocjacjom. Zwykły dzień na planie przeradza się w portret pracy podporządkowanej wizerunkowi, pieniądzom oraz oczekiwaniom tych, którzy pozostają poza kadrem. Jej własne zmęczenie pozostaje niewidoczne dla klientów, podobnie jak praca kierowców, techników i statystów, bez których reklamowy komunikat nie mógłby powstać.