Małpa (2025)

Hal i Bill są bliźniakami, którzy jako dzieci znaleźli na strychu coś po ojcu: starą zabawkową małpkę z talerzami — taką, jakie były w czasach, gdy zabawki nie musiały być bezpieczne. Małpka gra, kiedy chce. I kiedy gra, ktoś umiera. Nie w żaden przewidywalny sposób — przypadkowo, groteskowo, z rozmachem, jakby los postanowił być kreatywny. Bracia chowają ją, wyrzucają, gubią — i ona wraca. Dziesięciolecia później Hal i Bill, teraz dorośli i od lat odseparowani, muszą stawić czoła temu, czego nie rozwiązali jako dzieci. Osgood Perkins, reżyser Longlegs i Kod zła, adaptuje opowiadanie Stephena Kinga ze zbioru Szkieletowa załoga w sposób, który radykalnie odchodzi od jego dotychczasowego stylu — zamiast powolnej, onirycznej grozy serwuje czarną komedię z eksplodującymi głowami, absurdalną eskalacją ofiar i humorem tak ciemnym, że śmiech i przerażenie stają się nierozróżnialne. Tani w produkcji, drogie w efekcie — nakręcony za 10 milionów dolarów, zarobił niemal 70 milionów na świecie, stając się jednym z największych horrorowych niespodzianek sezonu.