Klub cudownych kobiet (2023)

Dublińska dzielnica Ballygar w 1967 roku nie wygląda jak miejsce, z którego łatwo wyrusza się po cud. Życie toczy się tu między kościołem, domem, sklepem i pamięcią o sprawach dawno nierozwiązanych, choć wszyscy udają, że czas zrobił swoje. Lily, Eileen i Dolly wygrywają pielgrzymkę do Lourdes, wierząc każda po swojemu, że podróż może przynieść uzdrowienie, ulgę albo przynajmniej znak z nieba. Jedna martwi się chorobą, druga córką, trzecia niesie ciężar dawnej straty, której nie umie wypowiedzieć bez bólu. Do grupy dołącza Chrissie, powracająca po latach z Ameryki na pogrzeb matki i natychmiast rozdrapująca rany, które miejscowa społeczność starannie przykryła religijną poprawnością. Autobus, prom i francuskie sanktuarium stają się więc czymś więcej niż celem wycieczki. Tam, gdzie spodziewano się świętej wody i prostych odpowiedzi, pojawiają się pretensje, półprawdy, wstyd oraz wspomnienie jednej tragedii rozpisanej na kilka życiorysów. Kobiety muszą zmierzyć się z winą, milczeniem, urazą i nadzieją, że przebaczenie nie zawsze przychodzi z hukiem objawienia. Czasem zaczyna się od rozmowy, na którą zabrakło odwagi przez pół życia. Lourdes działa tu nie jak magiczne rozwiązanie, lecz jak lustro podstawione kobietom, które za długo żyły cudzymi ocenami. Droga przez Francję staje się próbą odzyskania własnego głosu, nawet jeśli będzie on drżał.