Wrota do opętania (2025)

W mieście wybucha nagła fala opętań — coś, co zaczyna się od jednostkowych incydentów, szybko rośnie do rozmiarów epidemii, paraliżując służby i zamieniając zwykłe ulice w miejsca, przez które lepiej nie wychodzić za dnia. Grupa przyjaciół postanawia uciec z miasta, ale z podróżowania po świetle szybko rezygnują — jest zbyt niebezpiecznie. Trafiają do opuszczonego kościoła na obrzeżach i barykadują drzwi, czekając na zmrok lub na cokolwiek, co pozwoli im ruszyć dalej. Wewnątrz okazuje się, że nie są sami — i że jeden z nich już nie jest tą samą osobą, co przed wejściem. Opustoszały budynek, brak łączności, brak jedzenia i brak pewności, komu można jeszcze ufać — to wszystkie warunki, których kino survivalowe potrzebuje, żeby zadziałało. Horror low-budget skupia się na klaustrofobii grupy w oblężeniu i na psychologicznym rozpadzie spójności między bohaterami, kiedy granica między opętaniem a paranoją staje się coraz trudniejsza do wyznaczenia. Prosty w środkach, ale konsekwentny w budowaniu atmosfery nieufności — film, który nie stawia na efekty specjalne, lecz na to, że największym zagrożeniem bywa ktoś, kogo znasz od lat.