Superman (2025)

Clark Kent już od jakiegoś czasu jest Supermanem — Metropolis go zna, media o nim piszą, a ludzie przyzwyczaili się do widoku błękitnej sylwetki na niebie. Ale bycie superbohaterem to jedno, a wewnętrzna rozterka między kryptońskim dziedzictwem a życiem wychowanego w Smallville człowieka to zupełnie inna historia, której Superman jeszcze nie rozwiązał. Kiedy do Metropolis wkracza Lex Luthor — zimny, błyskotliwy miliarder z potężnymi wpływami i nieskrywana pogardą dla wszystkiego, co Superman reprezentuje — sprawy nabierają niebezpiecznego obrotu. Luthor nie posługuje się brutalną siłą: jego broń to pieniądze, polityka i umiejętność przekonywania świata, że cokolwiek robi, robi to w jego interesie. Po drodze Superman musi zmierzyć się też z innymi zagrożeniami, które wymagają zarówno jego mocy, jak i czegoś, czego żadna superzdolność nie zastąpi — zdolności do ufania ludziom i wierzenia, że warto walczyć o dobro, nawet gdy świat jest podzielony i cyniczny. Obok Clarka stoi Lois Lane, która jako reporterka Daily Planet ma własny kompas moralny i nie jest typem osoby, która czeka, aż ktoś ją uratuje. Pierwsze filmy DC Universe w reżyserii Jamesa Gunna stawia na ciepłą, optymistyczną tonację, budując Supermana nie jako niepojętą siłę, ale jako kogoś, kto naprawdę chce być częścią świata, który chroni.