Putin (2025)

Film Patryka Vegi podejmuje próbę sportretowania Władimira Putina — jednej z najbardziej kontrowersyjnych i nieprzejrzystych postaci współczesnej polityki światowej. Historia sięga wczesnego dzieciństwa przyszłego przywódcy Rosji, gdy jako chłopiec z leningradzkiej robotniczej rodziny doświadczał biedy, odrzucenia i trudnych relacji z rodzicami, i biegnie przez kolejne dekady jego kariery: od pracy w KGB, przez dojście do władzy, aż po czasy współczesne i wojnę w Ukrainie. Narracja oparta jest na znanych faktach, nieoficjalnych przekazach i relacjach osób z jego otoczenia, a film stara się pokazać, w jaki sposób osobiste doświadczenia i polityczny cynizm ukształtowały człowieka, którego decyzje zmieniły losy milionów ludzi. Sceny fabularne przeplatają się z materiałami archiwalnymi, a obraz łączy dwie konwencje — czarno-białą i barwną — zależnie od epoki i tonu danego wątku. To portret psychologiczny, który stara się szukać źródeł decyzji politycznych w biografii, nie roszcząc sobie pretensji do obiektywizmu, lecz prowokując do stawiania pytań o granicę między determinizmem życiorysu a wolną wolą.