Pożeracz dusz (2024)

Komendantka policji Élisabeth Guardiano przyjeżdża do niewielkiej miejscowości w Wogezach, aby zbadać wyjątkowo brutalne podwójne morderstwo. Ciała odnalezione w górskim domu noszą ślady przemocy, której trudno przypisać racjonalny motyw. Na miejscu spotyka kapitana żandarmerii Francka de Rolana, prowadzącego osobne dochodzenie dotyczące zaginięcia kilkorga dzieci. Jego trop również prowadzi do budynku, w którym doszło do zabójstwa. Początkowa nieufność między śledczymi szybko ustępuje konieczności współpracy. Mieszkańcy unikają pytań, lokalne rodziny skrywają dawne konflikty, a każda próba zdobycia informacji spotyka się z wrogością. Wśród opowieści powraca legenda o Pożeraczu Dusz, stworzeniu mającym zabierać nieposłuszne dzieci i pozostawiać po sobie jedynie strach. Élisabeth traktuje podanie jako sposób odwracania uwagi od rzeczywistych sprawców, natomiast Franck dostrzega w nim możliwy klucz do zachowania mieszkańców. Kolejne ślady łączą morderstwa, zaginione dzieci i osoby od lat wykorzystujące izolację górskiej społeczności. Śledczy muszą rozdzielić elementy ludowej legendy od celowo budowanej grozy, która pomaga ukrywać przestępstwa. Ich dochodzenie prowadzi również do miejscowej placówki opiekuńczej i ludzi mających dostęp do dzieci oraz rodzinnych archiwów. Wyprawa do opuszczonych domów, lasów i zamkniętych pomieszczeń odsłania historię przemocy przekazywanej między pokoleniami. Prawdziwy potwór może nie potrzebować nadprzyrodzonych zdolności, jeśli całe otoczenie nauczyło się milczeć na temat jego czynów.