Księga pustyni (2026)

Czternastoletnia Sun zdobywa rozgłos dzięki książce o Hadarze, chłopcu z opowieści jej zmarłego dziadka. Według rodzinnej historii dwuletnie dziecko zaginęło podczas gwałtownej burzy piaskowej na Saharze, a później zostało przygarnięte przez strusie i dorastało z dala od ludzi. Dla młodej autorki przez długi czas była to niezwykła legenda, którą zamieniła w literacką przygodę. Wszystko zmienia zaproszenie do Afryki. Sun wyrusza na pustynię i zaczyna odkrywać, że szczegóły znane z dzieciństwa mogą mieć rzeczywiste źródło. Na miejscu poznaje Kharoubę, młodą nomadkę, która pomaga jej poruszać się po nieznanym świecie i spojrzeć na historię Hadary z innej perspektywy. Równolegle odsłaniane są losy chłopca uczącego się życia pośród dzikich zwierząt. Strusie zapewniają mu ochronę, pustynia staje się domem, a jednym z najbliższych towarzyszy jest fenek. Sun próbuje połączyć rodzinne wspomnienia, zasłyszane relacje i ślady pozostawione na Saharze. Im dalej posuwa się w poszukiwaniach, tym wyraźniej rozumie, że książka napisana na podstawie historii dziadka może być początkiem odkrywania prawdziwego losu zaginionego dziecka. Wyprawa zmienia się więc w próbę dotarcia do miejsca, gdzie legenda, rodzinne wspomnienia i życie pustynnych społeczności mogą wskazać ten sam trop.