Klątwa Jenny Pen (2025)

Stephen Mortensen przez całe życie zawodowe był sędzią — człowiekiem, który orzekał, wyrokował i nigdy nie był zdany na cudzą łaskę. Udar zmienia wszystko: Mortensen trafia do domu opieki, częściowo sparaliżowany, z uporem, który nie pasuje do miejsca, gdzie ludzie z zasady są posłuszni personelowi. Szybko odkrywa, że ma sąsiada — Dave'a Crealego, starszego mężczyznę z laleczką w dłoni, którego nocne wizyty u innych pacjentów poprzedzają zdarzenia, o których personel rano nie chce nic wiedzieć. Dave gra w grę, którą sam nazwał Regułą Jenny Pen: zmusza innych mieszkańców do traktowania laleczki jak prawdziwego dziecka, a za nieposłuszeństwo stosuje kary, które zaczynają eskalować w przerażającym tempie. Mortensen skarży się do obsługi — bez skutku. Nikt nie widzi, co widzi on, albo wszyscy z jakiegoś powodu wolą nie widzieć. Dawny sędzia, który przez całe życie rozstrzygał w cudzych sporach, musi teraz stanąć sam, bez autorytetu i bez siły fizycznej, naprzeciwko kogoś, kto zrozumiał, że w tym miejscu jest absolutnie bezkarny. Nowozelandzki horror psychologiczny w reżyserii Jamesa Ashcrofta z Geoffreyem Rushem i Johnem Lithgowem to pojedynek dwóch wybitnych aktorów zamkniętych w przestrzeni, z której żaden nie może wyjść — i napięcie, które z każdą sceną staje się coraz trudniejsze do zniesienia.