Głębia strachu (2020)

Norah Price pracuje w podmorskiej stacji wiertniczej położonej na dnie Rowu Mariańskiego, jedenaście kilometrów od światła dziennego. Nagły wstrząs rozrywa część konstrukcji i w ciągu kilku minut zamienia rutynową zmianę w walkę z napierającą wodą. Norah dociera do grupy ocalałych, wśród których są kapitan Lucien, biolog Emily, Smith, Rodrigo i gadatliwy Paul. Kapsuły ratunkowe zostały zniszczone, a kolejne moduły tracą szczelność. Jedyną szansą pozostaje przejście po dnie oceanu do oddalonej placówki Roebuck, gdzie mogą działać sprawne środki ewakuacyjne. Załoga zakłada ciężkie kombinezony i wychodzi w ciemność, mając ograniczony zapas tlenu oraz niewiele informacji o skali katastrofy. Początkowo zakładają, że odwiert naruszył uskok tektoniczny. Wkrótce znajdują ciało nieznanego stworzenia, a na granicy światła pojawiają się większe sylwetki reagujące na ruch i dźwięk. Każdy odcinek drogi wymaga pokonania uszkodzonego tunelu, zerwanego przewodu albo otwartej przestrzeni, w której człowiek staje się łatwym celem. Norah, przyzwyczajona do ukrywania osobistego bólu za mechaniczną precyzją, musi podejmować decyzje wpływające na życie całej grupy, zanim ciśnienie, brak tlenu lub mieszkańcy głębin zakończą ich marsz. Zniszczona baza nie daje możliwości odwrotu, a sygnały z powierzchni milkną. Ocalałym pozostaje marsz w miejscu, którego człowiek nigdy nie miał oglądać bez grubej warstwy stali pomiędzy sobą a oceanem.