Cisza nocna (2024)

Po śmierci ukochanej żony Lucjan, emerytowany aktor teatralny, trafia do domu opieki na prowincji. Syn tłumaczy, że to rozwiązanie tymczasowe — tylko na czas remontu — ale Lucjan szybko odczuwa, że nie ma tu nic tymczasowego. Ośrodek wygląda spokojnie: zielone otoczenie, uprzejmy personel, mieszkańcy prowadzący ciche, powtarzalne życie. Wkrótce jednak Lucjanowi zaczynają towarzyszyć niepokojące wizje — brutalne i wyraźne, pojawiające się bez ostrzeżenia. Zbiegają się one w czasie ze śmiercią kolejnych pensjonariuszy, którą personel zbył milczącym przyjęciem. Współlokator ciągle gada, dyrektor ośrodka zadaje pytania, które nie mają sensu, a w podziemiach budynku dzieje się coś, czego nikt nie chce nazwać wprost. Lucjan nie wie, czy jego umysł zaczyna go zawodzić po ciężkiej stracie, czy też dom opieki naprawdę skrywa mroczną tajemnicę. Z każdym dniem granica między tym, co realne, a tym, co urojone, staje się coraz mniej wyraźna. Reżyser Bartosz M. Kowalski osadza historię w polskich realiach, budując kameralny horror psychologiczny, w którym strach przed starością i samotnością splata się z czymś, co czai się znacznie bliżej niż wyobraźnia.