Amelia (2001)

Młoda kelnerka z Montmartre prowadzi uporządkowane, samotne życie wypełnione drobnymi przyjemnościami i uważną obserwacją ludzi. W dzieciństwie była wychowywana z dala od rówieśników przez nadopiekuńczych rodziców, dlatego w dorosłości znacznie łatwiej przychodzi jej przyglądanie się cudzym relacjom niż budowanie własnych. Wszystko zmienia przypadkowe odkrycie w mieszkaniu. Za poluzowaną płytką znajduje pudełko dziecięcych pamiątek ukryte wiele lat wcześniej przez poprzedniego lokatora. Postanawia odnaleźć właściciela i zwrócić mu przedmioty anonimowo. Reakcja mężczyzny daje jej nowy pomysł na codzienność: zaczyna dyskretnie ingerować w życie osób ze swojego otoczenia, próbując naprawiać małe krzywdy, dodawać odwagi i kierować ludzi ku temu, czego sami nie potrafią zrobić. Pomaga samotnemu sąsiadowi, pracownikom kawiarni i własnemu ojcu, stosując przy tym pomysłowe, czasem bardzo okrężne metody. Wtedy spotyka Nino Quincampoix, młodego człowieka zbierającego porzucone zdjęcia z automatów fotograficznych. Zafascynowana jego osobliwym hobby, rozpoczyna grę opartą na wskazówkach i anonimowych wiadomościach. Im dłużej prowadzi Nino przez kolejne wskazówki, tym wyraźniej ujawnia się jej własny problem: łatwo urządzać cudze życie z bezpiecznej odległości, znacznie trudniej samemu zaryzykować odrzucenie. Spotkanie z Nino zmusza ją do wyjścia poza rolę niewidzialnej organizatorki szczęśliwych zbiegów okoliczności.