Nie patrz w górę (2021)

Kate Dibiasky, doktorantka astronomii, podczas rutynowych obserwacji odkrywa nieznaną wcześniej kometę. Jej opiekun naukowy Randall Mindy szybko oblicza trajektorię obiektu i dochodzi do wniosku, że za kilka miesięcy uderzy on w Ziemię z siłą wystarczającą do zniszczenia cywilizacji. Naukowcy trafiają do Białego Domu, gdzie spodziewają się natychmiastowej reakcji władz, lecz prezydent Janie Orlean traktuje zagrożenie przede wszystkim jako problem polityczny. Gdy oficjalna droga zawodzi, Kate i Randall rozpoczynają medialną kampanię ostrzegawczą. Telewizyjne programy śniadaniowe zamieniają katastroficzną wiadomość w lekką rozrywkę, internet skupia się na zachowaniu badaczki, a sam Mindy niespodziewanie staje się rozpoznawalną twarzą nauki. Wraz ze zbliżaniem się komety sprawa zostaje wciągnięta w kampanie wyborcze, interesy wielkiego biznesu i spory prowadzone w mediach społecznościowych. Kolejne decyzje nie zależą już wyłącznie od danych astronomicznych, lecz od sondaży, pieniędzy i możliwości zarobku na kosmicznym obiekcie. Dwoje badaczy próbuje utrzymać uwagę ludzi na prostym fakcie: czasu jest coraz mniej. Ich wysiłki zderzają się jednak z rzeczywistością, w której nawet koniec świata można zamienić w temat kolejnego cyklu informacyjnego. Publiczne ostrzeżenie zostaje rozbite na memy, hasła i telewizyjne spory, przez co naukowcy coraz częściej mają problem nie z dowodami, ale z utrzymaniem uwagi odbiorców.