Mów do mnie! (2023)

Wystarczy dłoń, świeca i kilka słów, żeby nastoletnia zabawa przestała być wygłupem nagrywanym na telefon. Mia nie potrafi pogodzić się ze śmiercią matki, a jej relacja z ojcem coraz bardziej przypomina ciszę w domu, do którego nikt nie chce wracać zbyt wcześnie. Kiedy znajomi pokazują jej zabalsamowaną rękę pozwalającą na kontakt ze zmarłymi, groza początkowo miesza się z euforią. Duch może wejść w ciało tylko na chwilę, reguły wydają się proste, a ryzyko – atrakcyjne dokładnie dlatego, że ktoś już sprawdził je przed nimi. Mia przekracza jednak granicę, gdy podczas seansu z udziałem młodszego Riley’a sądzi, że słyszy głos matki. Jedna decyzja zostawia chłopca w stanie krytycznym, a ją samą w rzeczywistości, gdzie żałoba, poczucie winy i podszepty z zaświatów zaczynają mówić tym samym językiem. Przyjaciele odsuwają się, dorośli nie potrafią uwierzyć w pełną prawdę, a skradziony przedmiot coraz mocniej wiąże ją z tym, czego nie powinna wpuszczać. Od tej pory nie wiadomo, czy bardziej niebezpieczne są duchy, czy rozpaczliwa potrzeba usłyszenia odpowiedzi od kogoś, kto już odszedł. Im dłużej Mia trzyma się obietnicy kontaktu z matką, tym szybciej traci zdolność odróżniania żałoby od manipulacji. Przeklęty przedmiot działa jak narkotyk, ale jeszcze mocniej jak fałszywa odpowiedź na samotność.