Kobiety w błękicie

Meksyk na początku lat siedemdziesiątych pozostaje miejscem, w którym kobieta w policyjnym mundurze jest dla wielu bardziej elementem kampanii wizerunkowej niż pełnoprawną funkcjonariuszką. María, Valentina, Gabina i Ángeles dołączają do pierwszej kobiecej jednostki policji, każda z innych powodów. Szybko odkrywają, że ich nabór miał przede wszystkim odwrócić uwagę opinii publicznej od seryjnego mordercy atakującego kobiety. Przełożeni oczekują od nowych funkcjonariuszek obecności na ulicach, uśmiechu do kamer i unikania sytuacji, które mogłyby podważyć starannie przygotowany obraz reformy. Cztery kobiety nie zamierzają jednak zadowolić się rolą dekoracji. María coraz mocniej angażuje się w sprawę zabójstw, Gabina korzysta z wiedzy wyniesionej z policyjnej rodziny, Ángeles analizuje ślady z precyzją specjalistki od odcisków palców, a buntownicza Valentina nie ma cierpliwości do zasad chroniących cudzą wygodę. Gdy oficjalne dochodzenie zaczyna prowadzić do wniosków, które im nie pasują, tworzą własny, nieformalny zespół. Zdobywanie dowodów wymaga od nich omijania przełożonych, wchodzenia do miejsc, do których nie powinny mieć dostępu, i przekonywania świadków, że warto im zaufać. Jednocześnie każda mierzy się z presją rodziny oraz społeczeństwa przekonanego, że policja nie jest miejscem dla kobiet. Poszukiwanie zabójcy staje się więc również walką o prawo do wykonywania pracy, do której oficjalnie je przyjęto, lecz której nikt nie zamierzał naprawdę im powierzyć.