Dorośli

Pięcioro dwudziestolatków próbuje urządzić sobie dorosłe życie w Nowym Jorku, choć żadne z nich nie ma jeszcze przekonującej instrukcji obsługi codzienności. Samir udostępnia przyjaciołom rodzinny dom na czas nieobecności rodziców, dzięki czemu Billie, Paul Baker, Issa i Anton mieszkają razem pod jednym dachem. Wspólna przestrzeń szybko przestaje być wyłącznie wygodnym rozwiązaniem mieszkaniowym. Każda randka, zawodowa porażka, nieopłacony rachunek albo źle przemyślana decyzja potrafi odbić się na całej piątce. Bohaterowie chcą zachowywać się odpowiedzialnie, wspierać innych i podejmować rozsądne wybory, ale dobre intencje regularnie prowadzą ich w przeciwną stronę. Próbują rozwijać kariery, odnaleźć się w systemie opieki zdrowotnej, organizować spotkania, tworzyć związki i ustalać granice, których chwilę później sami nie przestrzegają. Bliskość przyjaciół oznacza też brak prywatności oraz konieczność mierzenia się z cudzymi problemami, nawet jeśli nikt nie prosił o pomoc. Ich pomysły na dojrzałość zmieniają się zależnie od sytuacji, podobnie jak relacje w grupie. Najpewniejsze okazuje się to, że mimo konfliktów i niezręczności potrafią zjawić się wtedy, gdy ktoś z nich naprawdę potrzebuje wsparcia. Wspólne mieszkanie działa przy tym jak wzmacniacz każdej niezręczności: problem jednej osoby trafia do kuchni, salonu i rozmów pozostałych, zanim zainteresowany zdąży zdecydować, czy w ogóle chciał się nim dzielić.