W piekle nie płaczą (2025)

Rosja, lata 1992–2010. Przez niemal dwie dekady Michaił Popkow żył podwójnym życiem: w dzień był szanowanym milicjantem, ojcem i mężem; w nocy — jednym z najokrutniejszych seryjnych morderców w historii Rosji, zwanym Werwolfem. Zanim go zatrzymano, skrzywdził kilkadziesiąt kobiet, a policja przez lata nie łączyła zbrodni w jeden wątek, bo Popkow był po tej samej stronie co śledczy. Ten film grozy oparty na prawdziwych wydarzeniach pokazuje zarówno bezwzględność Popkowa, jak i mechanizmy, które pozwoliły mu działać w ukryciu tak długo — kombinację instytucjonalnej ślepoty, strachu i chaosu transformacji, w którym władza i przestępstwo splotły się ze sobą w szczególnie toksyczny sposób. Nie jest to film łatwy w odbiorze, ale taki, który wraca do widza jeszcze długo po napisach końcowych.