Pogrzebać diabła (2026)

Nocna zmiana Julii miała ograniczyć się do opieki nad starszą kobietą cierpiącą na demencję. Pielęgniarka przyjeżdża do starego domu i szybko orientuje się, że zwykłe obowiązki będą najmniejszym z jej problemów. Zachowanie pacjentki jest trudne do odczytania, a kolejne odgłosy i zdarzenia trudno wytłumaczyć wyłącznie chorobą, zmęczeniem czy specyfiką obcego miejsca. Julia próbuje zachować zawodowy spokój, sprawdza pomieszczenia i szuka racjonalnych przyczyn tego, co widzi. Im dłużej pozostaje w budynku, tym mniej przekonujące stają się jednak najprostsze wyjaśnienia. Dom zaczyna działać jak zamknięta przestrzeń, w której niepokojące szczegóły układają się w coraz bardziej złowrogi obraz. Pielęgniarka dochodzi do przekonania, że zagrożenie nie pochodzi od samej pacjentki i może mieć źródło w czymś obecnym w murach od znacznie dłuższego czasu. Nie ma też komfortu spokojnego zebrania informacji ani możliwości odsunięcia problemu na później. Nawet zwykłe przejście do sąsiedniego pokoju może przynieść nowy sygnał, że noc w tym miejscu rządzi się innymi zasadami. Wydarzenia rozgrywają się praktycznie w czasie rzeczywistym, a Julia musi reagować na to, co dzieje się tu i teraz. Z rutynowej opieki nocnej pozostaje niewiele: kobieta zostaje sama z osobą wymagającą pomocy oraz siłą, której natury dopiero próbuje się domyślić.